Alles met de crowd

Martijn Arets

Crowdfunding, crowdsourcing, crowdforcing: het is duidelijk dat alles rondom het thema ‘crowd’ hot is. Klanten, ambassadeurs, medewerkers, gelijkgestemden en volkomen wildvreemden worden bij organisaties en creatietrajecten betrokken en moeten hét antwoord leveren op de problemen waar we in deze barre tijden mee te maken hebben.

We zamelen geld in via crowfunding, bedenken en maken samen de meest fantastische producten via crowdsourcing en maken met massa’s mensen een statement om iets voor elkaar te krijgen via crowdforcing. Stuk voor stuk enorm interessante en krachtige tools waar veel inspirerende succesvoorbeelden bij te vinden zijn.

Maar is dit alles wel zo nieuw? Of is het weer een typisch gevalletje van ‘oude wijn in nieuwe zakken’? Want zeg nu eerlijk: is de collecte aan de deur, niet bepaald een nieuwe techniek, ook niet gewoon een vorm van crowdfunding? En is dé Bijbel, het meest verkochte boek ter wereld welke door zeker 40 (goddelijke geïnspireerde) auteurs is geschreven, niet het eerste gecrowdsourcte boek? En verzamelde Adolf Hitler in de Tweede Wereldoorlog niet ambassadeurs om zich heen om samen een vuist te maken om zijn idealen in de praktijk te brengen?

Wat dat betreft is er weinig nieuws aan de horizon. Wat in mijn beleving wél revolutionair is de manier waarop het internet de mogelijkheid om mensen met elkaar te verbinden, te activeren, te betrekken en je verhaal, ervaring en visie te delen heeft vergroot. En daar kan je hele mooie en goede dingen mee bereiken. Juist het internet zorgt ervoor dat mensen met de juiste ideeën, die oog hebben voor het leveren van toegevoegde waarde voor alle partijen, toegang krijgen tot een enorm publiek.

Ik heb dit zelf de laatste twee jaar aan den lijve ondervonden met mijn Brand Expedition project. Dit project heb ik gebruikt als proeftuin om te experimenteren met –en leren van– nieuwe manieren van samenwerken en waarde creëren. Door mijn verhaal vanaf dag één te delen creëerde ik een mooi aantal ambassadeurs die ik in mijn verhaal betrok waarvan ik te pas en te onpas input en feedback ontving. Via crowdfunding haalde ik bij 171 investeerders de benodigde 20.000 euro op voor de Engelse vertaling van mijn boek en via een Twitter campagne kreeg ik het voor elkaar dat DHL mij voor een dag een vrachtvliegtuig ‘uitleende’ voor een fotoshoot. Toen Sprout mij eind vorig jaar nomineerde voor de titel ‘Beste Ondernemer 2011’, tussen mooie namen als John de Mol en Reinout Oerlemans, zorgden de ambassadeurs, die mijn avonturen toen al ruim een jaar aan het volgen waren, ervoor dat ik op nummer 1 eindigde.

Belangrijkste les die ik heb geleerd wanneer het gaat over het betrekken van de crowd is dat je alleen op lange termijn succes kunt hebben wanneer je je continu bij alles wat je doet dezelfde vraag stelt: “Hoe kan ik maximale meerwaarde creëren voor alle betrokken partijen en op welke manier kan ik podia creëren waarop niet alleen ik, maar ook de samenwerkende partijen hun verhaal kunnen doen. En ook niet te vergeten: hoe kan ik de drempel om mee te doen (of mij te helpen) zo laag als mogelijk maken?” Want mensen enthousiast maken is één, maar hier uiteindelijk ook écht iets uit halen, dat is een ander verhaal.

We leven in een unieke tijd, de mogelijkheden zijn ongekend en hierdoor voel ik mij soms als een kind in een snoepwinkel. Het is alleen de kunst om de juiste snoepjes uit te zoeken. En je niet te verslikken in de zure ballen. Wie durft?!