Peter Zinn

“In 1925 komt professioneel zwendelaar Victor Lustig vanuit de Verenigde Staten aan in Parijs. Op zijn luxueuze kamer in het hôtel de Crillon, een ontmoetingsplaats voor diplomaten en politici, leest hij een artikel over de staat van de Eiffeltoren - het onderhoud loopt achter en het schilderen is te duur. Dat brengt hem op een idee. Zou hij de Eiffeltoren misschien kunnen verkopen?”

Als we het over cybercrime - of erger nog: cyber security - hebben denken we vaak dat het een nieuw fenomeen is: onzichtbaar, technisch en saai. We weten wel dat het steeds vaker voorkomt, dat we er iets mee zouden moeten, maar hoe het nou precies zit: laat maar.

En dat is zonde. Want cybercrime is niet onzichtbaar, nauwelijks technisch en verre van saai. En al helemaal geen nieuw fenomeen. Want techieken veranderen, motieven blijven hetzelfde.

In mijn nieuwe boek ‘De Cyber’ probeer ik dat recht te zetten. Ik leg uit hoe cybercriminelen werken aan de hand van echte verhalen, waarbij ik soms stevig in het verleden duik om te laten zien dat wat we nu nieuw noemen vaak al een lange geschiedenis kent.

Als mijn jarenlange podiumervaring me iets geleerd heeft is het dat mensen verhalen nodig hebben, geen droge theorie, om een fenomeen te duiden. En ‘de cyber’ is een fenomeen dat die duiding heel hard nodig heeft.