Wat we allemaal kunnen leren van onze kinderen

Steven Van Belleghem

Mijn zoontje is nu bijna twee en een half jaar oud. Een fantastische leeftijd is dat, vind ik. De communicatie begint vlot te gaan, ze wandelen al flink en samen spelen lukt ook al aardig. Ik doe niets liever dan hem observeren terwijl hij weer iets nieuws probeert of hoe hij speelt met zijn autootjes.

Terwijl ik hem zo zat te observeren, besefte ik hoeveel wij allemaal kunnen leren van de attitude en het gedrag van zo’n klein mensje. Er zijn eigenlijk vier grote aspecten waar ik best wel jaloers op ben.

Vooreerst slagen kinderen erin om steeds de oprechte waarheid te zeggen. Op congressen praten we met elkaar over open zijn en transparant zijn, maar als we eerlijk moeten we toegeven dat er nog wel een weg af te leggen is. Bij veel bedrijven duikt de controlerende neiging toch elke week wel eens op. Ik las onlangs een artikel over een software bedrijf Softcat waar alle lonen publiek gekend zijn. Sterker nog, de loonopslag van het management wordt bepaald door het personeel. Ik zie het nog niet overal meteen gebeuren.

Een tweede aspect waar kinderen goed in zijn en wij iets minder, is het leven in het heden. Als er iets misgaat dan voelen kinderen zich slecht, maar vijf minuten nadien lijkt het soms al volledig vergeten. De minste positieve afleiding zorgt meteen weer voor een positief gevoel. Volwassenen dragen dat langer mee. In sommige bedrijven zie je gewoon mensen rondlopen met een rugzak aan slechte ervaringen waardoor ze soms cynisch of sarcastisch uit de hoek kunnen komen. Hoe langer je de rugzak draagt, hoe zwaarder die wordt.

Een derde aspect is openheid om elke dag iets nieuws te proberen. Gisteren hoorde ik de volgende quote op een congres ‘je verstand is als een paraplu, om het te laten werken met je het open zetten.’ Ik vind dit een prachtige uitspraak waar kinderen geen problemen mee hebben, vele managers wel. Uit onze comfortzone stappen en iets nieuws proberen is toch zo moeilijk. Je merkt dat het beste als je marketingplannen van 2011 met die van 2012 met elkaar vergelijkt. In de meeste gevallen is 90% van die plannen exact hetzelfde. We deden het vorig jaar zo, waarom zouden we het dit jaar ook niet op dezelfde manier doen. Routine is de vijand van vernieuwing. En vernieuwing vraagt nu eenmaal meer energie dan routine.

Het laatste wat ik zo bewonder aan mijn zoontje, is zijn doorzettingsvermogen. Als hij iets nieuws probeert en het lukt niet meteen, dan merk je een krachtige frustratie, maar kort daarna probeert hij het gewoon opnieuw. En hij blijft proberen tot het wel lukt. Het mooiste voorbeeld is de overgang van kruipen naar stappen. Dat duurt enkele weken, maar uiteindelijk is het hem gelukt. Die trots in zijn ogen (en ook wel een beetje de angst) die spreken boekdelen. Dit is allicht wat dat wij allemaal het meest verleerd zijn: doorzetten als het even wat extra inspanningen kost. Als we iets nieuws doen en het lukt niet na één of twee keer, dan geven we het op. Dan durven we het uitbesteden of zeggen we dat het niet geschikt is binnen ons bedrijf. Excuses vinden kunnen we nog altijd heel goed, niet?

In de snel evoluerende tijden waarin we leven zou het af en toe wel heel handig zijn om meer te redeneren zoals kinderen. Aanpassings- en doorzettingsvermogen zijn allicht twee belangrijke karaktereigenschappen van de succesvolle ondernemer en manager van de toekomst. Snel kunnen aanpassen aan een veranderende omgeving wordt echt wel gemakkelijker als je een beetje bij wil leren van je kinderen.